Of Montreal - Live @ Electric Factory, Philadelphia (31/10/08 )
Neil Young & Crazy Horse - Live @ San Francisco (1978)
Miles Davis Quintet - Live in Stockholm en Live in Paris (1969)
Filed under: Concert, Concerten, Downloads, Downloads van de week, Jazz, MP3, Nieuws, Rock, indie, lijstjes, muziek | No Comments »
Coldplay houdt er dus blijkbaar mee op. Daavoor laat ik geen traan, de muziek laat me ongeloofelijk koud en de frontman is een zagevent. Maar nu blijkt Chris Martin ook nog eens een onzettende zak te zijn. Hij wentelt zicht tevreden in de status ‘grootste band ter wereld’. En ‘de grootste’ betekent natuurlijk ook ‘de beste’. Hij zet daarbij dan ook nog eens andere bands te kakken: “De reden waarom we momenteel de grootste band ter wereld zijn, is dat de anderen op vakantie zijn. Zo krijgen we als invallers onze kans. Terwijl U2 en Green Day niets deden, hebben wij het gat gedicht”.
Coldplay maakt makke stadionrock die appeleert aan een breed publiek, van puberende meisjes tot middelmanagement veertigers. Ze vallen dus in dezelfde categorie als Bon Jovi of Céline Dion. Titels als ‘de grootste band ter wereld’ zijn pure nonsens, marketinggelul en een engeestige visie op muziek. Ik heb het ook altijd moeilijk met muzikanten die de wereld willen veroveren: ik heb daar het gevoel bij dat ze het meer uit narcissisme doen dan uit oprecht plezier in het spelen van muziek of uit liefde voor wat ze maken. Vroeger had ik daar geen problemen mee, maar nu ga ik aan zulke artiesten voorbij: een band als Editors gaat volgens mij ook de verkeerde kant op, hun stadionambities verpesten de sfeer en de waarachtigheid van hun muziek.
Filed under: Bagger, Column, Nieuws, muziek | 2 Comments »
De eerste namen voor 2009 druppelen binnen en zien er bijzonder lekker uit:
21/01 - Greg Dulli & Mark Lanegan (AB)
22/01 - Of Montreal (Botanique)
05/02 - Giant Sand (Het Depot)
16/02 - Deerhunter (Botanique)
Filed under: Ancienne Belgique, Botanique, Concert, Concerten, Het Depot, Nieuws, lijstjes, muziek | No Comments »
Will Oldham bracht dit jaar al het voor mij wat teleurstellende Lie Down In The Light uit en een live-album (Is This The Sea?). Voor maart 2009 staat er al een nieuw album in de steigers met als titel Beware!. Een lang lijstje met gastmuzikanten en de volledige tracklisting zijn hier te lezen.
Bonnie “Prince” Billy - Thunder Road (uit The Brave & The Bold, 2006)
Bonnie “Prince” Billy - Beast For Thee (uit Superwolf, 2004)
Filed under: Americana, Country, Downloads, Folk, MP3, Nieuws, Releases, indie, muziek, singer-songwriter | No Comments »
Ergens verwaterde indierock de laatste jaren tot een door overgevoelige, vaak van correcte brilmonturen voorziene jongemannen-wereldje. Maar het leuke is dat voor wie het allemaal graag iets harder heeft er dit jaar al enkele aardige meppen zijn uitgedeeld: No Age, Times New Viking, vorig jaar Pissed Jeans en nu ook deze Fucked Up. Hun muziek is duidelijk geïnspireerd op ‘80 hardcore (trouwens ook één van de minder gelukkige termen om te googelen) als Black Flag, Minor Threat met een geut Hüsker Du. Hoogste tijd om de post-punk gitaartjes terug in de kast te steken en plaats te ruimen voor heerlijk lawaai!
Fucked Up - Twice Born (uit The Chemistry Of Common Life, 2008)
Fucked Up - Looking For God (uit The Chemistry Of Common Life, 2008)
Filed under: (Post-)punk, Downloads, Hardcore, MP3, Nieuws, indie, muziek | 1 Comment »
Voor 8 euro koop je tegenwoordig niet meer veel, maar voor die prijs boodt de Botanique zaterdag drie bands aan. Er worden de komende weken nog enkele interessante concertjes voor die prijs aangeboden onder de titel ‘New Talent!Cool Prize’.
Je hoort me alleszins niet klagen over dat idee en dat prijsbeleid: beide verdienen kransen en bloemen. Alleen valt Jackie-o Motherfucker niet echt in de categorie ’nieuw talent’ vermits de band toch al bezig is sinds 1994 en een resem releases op haar naam heeft staan.
Waar wel over te klagen viel was de weinig gelukkige opstelling in de Witloofbar. Enkele rijen lage zetels stonden in de ruimte voor het podium: leuk voor de twintig man die een zitplaats kon veroveren, klote voor de mensen die gedoemd waren om aan de zijkant te staan.
Soit, de muziek dan: Opener Valet bestond uit Honey Owens en Nick Bindeman, die ook deel uitmaken van de headliner. Twee gitaren, veel geluidseffecten en Owens op zang leverde een dromerige voorprogramma af. Best boeiend, enkele leuke noiseuitbarstingen maar net niet boeiend genoeg.
Inca Ore is de alias van de bevallige Eva Saelens (Amerikaans, al klinkt de naam erg Vlaams). Bevallig zijn was dan ook alles waar ze goed in was: haar muziek kon nooit boeien en dat is bij experimentele muziek zowat het ergste wat kan gebeuren. Haar instrumenten bestonden uit een keybord en een resem (stem)effecten, maar wat ze er mee deed bleef al bij al braaf en door een gebrek aan nummers en opbouw leek alles op elkaar.
Jackie-O Motherfucker dan. De band kende door de jaren heen heel wat leden (de enige die overblijft uit de begindagen is Tom Greenwood) en speelde ook heel wat stijlen. Deze incarnatie speelt vooral freak folk of acid folk, of welke naam het kind ook heeft. De band was goed op elkaar ingespeeld en hoewel de nummers soms zeer lang duurden met trage opbouw, waren ze nooit saai. Ook hier zorgde een resem effectpedaaltjes voor de inkleuring van het geluid. Drummer Danny Sasaki ondersteunde de songs met subtiel drumwerk. Op het laatste kwam werd ook even de distortionpedaal beroerd, als een hoogtepunt in een uitstekend uitgebalanceerde set.
Filed under: Botanique, Concert, Concerten, Experimenteel, Nieuws, indie, muziek | 1 Comment »
Met voorprogramma’s en onbekende namen kun je veel geluk hebben (zoals Fleet Foxes ontdekken bijvoorbeeld) maar ook dikke pech. Op mijn ticketje voor Shearwaters stonden nog twee andere, mij onbekend, namen die zouden aantreden voor de headliner.
Langhorne Slim & The War Eagles bleken een zeer goede opwarmer te zijn. Het drietal speelde aanstekelijk en met veel overtuiging. Muzikaal leunden ze aan bij Ryan Adams: wat country, wat folk en een stevige geut old skool rock ‘n roll. Net Adams speelden ze regelmatig leentjebuur bij andere nummers, de grote prijs voor originaliteit zullen ze wellicht niet winnen, maar de nummers staken goed in elkaar en werden met verve gebracht. Leuk bandje.
The Dead Science bevestigde dan weer het cliché van het suckende voorprogramma. Van zodra de gitarist en bassist op het podium verschenen was het duidelijk dat hier niet gelachen ging worden: de overdreven cool en bitter ernstige blikken deden de warmte die Langhorne en zijn adelaars hadden binnengebracht meteen richting vriespunt dalen. De muziek was een mix psychobilly, jazz en noise. Op het eerste gezicht zeker niet onaantrekkelijk, in praktijk een misser van formaat: het drietal uit Seattle had vooral attitude maar geen inhoud, geen songs en vooral een nijpend gebrek aan variatie.
Shearwater was gelukkig wel goed. Het meeste materiaal kwam uit het recente album Rooks. Jonathan Meiburgs stem klonk net zo goed als op plaat, de subtiele inkleuring van de songs ging niet verloren en de nummers kregen genoeg ruimte om een live-meerwaarde te hebben. Een puik optreden.
Filed under: Botanique, Concert, Concerten, Folk, Nieuws, indie, muziek | 3 Comments »
